Hatırlamanın Kıymeti**

1 Şubat 1999…
Sevgili Barış Manço’nun aramızdan ayrıldığı gün.
Kaç yıl geçti aradan ama Barış hâlâ gönüllerde, sevgiyle yaşıyor.

Bir pazar sabahı…
Uykum kaçmış, elimde kumanda kanallar arasında dolaşıyorum. Sabahın erken saati, dışarıda yarı kapalı bir hava, kahvem elimde…
Derken bir anda karşıma çıkıyor:
TRT 1’de yıllar önce yaptığı “Adam Olacak Çocuk” programı.

İçim birden burkuluyor.
Kumanda elimde kilitleniyor.

Bir program, yıllar sonra tekrarlandığında bile bu kadar keyifle izlenir mi?
Eğer bunu yapan Barış Manço ise, evet… İzlenir.

Kızımın küçüklük yılları geliyor gözümün önüne.
O programdaki çocukların çoğu bugün anne, baba… İş güç sahibi insanlar.
Eminim benim gibi tesadüfen karşılaşanlar olmuştur. Kendi çocukluklarını ekranda görmek… Ne kadar güzel bir duygu.

Programda altı çizilecek o kadar çok şey var ki…
Barış, çocuklarla onların dilinde konuşuyor.
Eğlendirirken eğitiyor, öğretirken incitmiyor.

Bugünkü çocuk yarışma programlarına bakıyorum da…
Makyajlı, büyümüş de küçülmüş çocuklar…
Karşımızda küçük İbo’lar, Tarkan’lar, Ajda’lar…
Aileler çocukları meşhur olsun diye çırpınıyor.
Sunucular sanki karşılarında çocuk değil de yetişkin varmış gibi davranıyor.

Barış’ın programında ise rekabet yok.
Herkese onar puan…
Çünkü mesele kazanmak değil, adam olmak.

Çocuklarla konuşurken onların boyuna eğilmesi bile, onlara ne kadar değer verdiğinin göstergesi.
Doğa sevgisi, hayvan sevgisi, aile birliği, uyku saati, anneye yardım, diş fırçalama…
Hatta arabanın arka koltuğunda oturmanın önemi.

Bir dönem çocuklar bunları Barış ağabeylerinden öğrendi.

Kızım da bu programın sıkı bir takipçisiydi.
“Ben de katılmak istiyorum” diye tutturmuştu.
Aradım Barış’ı…
O sevecen sesiyle, “O zaman katılmalı tabii ki” dedi.

Galatasaray Lisesi’ne gittik.
Bizi eşi Lale Manço karşıladı.
Kızımı sevgiyle kucakladı.

Domatesi, biberi, patlıcanı konuştular.
“Patlıcan sevmem” dediğinde, Barış tatlı tatlı anlattı.
Saçları uzundu kızımın…
“Bakımı zor oluyor değil mi?” diye sordu.
“Evet, annem yıkarken gözüm yanıyor ama suyla geçiyor” dedi kızım.
Barış gülümsedi:
“Güzel saçlı olmanın o kadarcık da cefası olsun.”

İşte emek ve sevgiyle yapılan bir iş…
Yıllar geçse de aynı tadı, aynı duyguyu veriyor.

Bugün hâlâ Barış Manço’nun öldüğüne inanmak zor.
“Adam Olacak Çocuk”taki çocuklar çoktan adam oldular Barış ağabey…
Senden öğrendiklerini şimdi kendi çocuklarına aktarıyorlar.

“Çocuklara dokunan herkes, geleceğe iz bırakır.”

Güle güle dostum

Bazı insanlar vardır…
Sadece ekranda görünmez.
Sesiyle evimize misafir olur,
neşesiyle salonumuza oturur,
şarkılarıyla hayatımıza karışır.

Fatih öyleydi işte.
Bir gülüşüyle ortamı ısıtan,
dostluğuyla insanın kalbine dokunan biriydi.

Bugün ben,
evimin,
kalbimin,
dostu Fatih’i kaybetmenin acısını yaşıyorum.

Ardında bıraktığı anılar,
gülümsemeler,
yarım kalmış kahkahalar var.
Ve her biri,
“Ben buradayım” der gibi içimizi yokluyor.

Dün Barbaros Hayrettin Paşa Camii’nde bir tabut omuzlarda taşındı.
Ama aslında giden bir beden değil…
Bir ses, bir kahkaha, bir renk, bir cesaret uğurlandı.

Fatih Ürek…
Bu ülkenin sadece sanatçısı değildi.
Bu ülkenin neşesiydi.
Kalabalıkların içindeki en canlı renkti.

Bazı insanlar sahneye çıkar.
Fatih sahnenin ta kendisiydi.

Yürüdüğünde ışıklar yanar,
Konuştuğunda salonun havası değişirdi.
Çünkü rol yapmadı.
Taklit etmedi.
Olduğu gibi olma cesaretini gösterdi.

Türkiye’nin en zor şeyidir bu:
Kendin gibi kalabilmek.
Fatih bunu yaptı.

Kahkahasını da büyük attı, gözyaşını da gerçek akıttı,
Sevgisini de büyük yaşadı,
Dostluğunu yarım bırakmadı.

Bu vesileyle başta ailesi olmak üzere,
sevenlerine ve tüm sanat camiasına başsağlığı diliyorum.

Fatih’in çok anlamlı bir vasiyeti vardı:
Kendi adına bir okul yapılmasını istemişti.
Eğitime bırakılacak bir iz,
hayata yakışır bir miras…

Menajeri Mert’in bu vasiyetin takipçisi olacağını açıklaması,
bu acının içindeki en umutlu cümlelerden biri oldu.
Dilerim bu dilek yerine gelir
ve Fatih’in adı bir okulun kapısında,
çocukların geleceğinde yaşamaya devam eder.

“Işık olan insanlar, karanlıkta bile yol gösterir.”

Trafik faciası

Ve ne yazık ki bugün…
Bir haber daha düştü içimize.

Antalya Döşemealtı’nda, Tekirdağ–Antalya seferini yapan bir yolcu otobüsü ıslak zemin ve sürat nedeniyle kontrolden çıkarak bariyerlere çarpıp şarampole yuvarlandı.
Sekiz kişi hayatını kaybetti, yirmi altı kişi yaralandı.
Vali Hulusi Şahin’in açıklaması net: Islak zemin ve sürat.

Her kazadan sonra aynı kelimeleri duyuyoruz.
Sürat… Dikkatsizlik… İhmal…

Ama hâlâ ders almıyoruz.
Oysa biliyoruz.
“Acele eden ecele gider” sözü boşuna söylenmedi.

Bu kazalar kader değil.
Bu kazalar tercih.
Ve her tercih, arkasında bir acı bırakıyor.

“Sürat birkaç saniye kazandırır, bir ömür alır.”

Bazı insanlar gömülmez.
Sadece kalbimizin en derin yerine taşınır.

Barış Manço orada…
Fatih Ürek orada…

Güllü orada… ve diğer sevdiklerimiz…

Bir şarkıda,
eski bir görüntüde,
bir pazar sabahında,
bir dost sohbetinde ansızın çıkıp
“Ben buradayım” diyecekler.

Çünkü bazı vedaların sonu yoktur.
Sadece sahneden usulca inmektir.

Biz alkışlamaya devam edeceğiz.
Onlar da hatıralarda yaşamaya…

“Bazı vedalar biter, bazıları hatırladıkça devam eder.”