Bugün 21 yaşında bir genç kız kendini köprüden bıraktı. Adı KÜBRA...

Dün bir müzik adamı, Erol Köse, hastalığının ağırlığın dayanamayarak 16. kattan kendini boşluğa bıraktı.

Yarın kim?

Asıl soru bu…

Biri hasta…

Diğeri hayatının baharında…

Ama sonuç aynı.

Demek ki mesele sadece hastalık değil.

Demek ki mesele sadece bir anlık zayıflık da değil.

Altını çizelim:

Sevgisizlik, yalnızlık, doyumsuzluk…

İnsanlar kalabalıklar içinde kayboluyor.

Dokunan yok…

Gerçekten dinleyen yok…

“İyi misin?” diye soran yok…

Bir yanda şiddetin normalleştiği bir dünya,

bir yanda gücün ve paranın kutsandığı bir düzen…

Gençler neyi örnek alacak?

Sevgi öğretilmeyen yerde merhamet filizlenmez.

Sonra bir haber daha düşer ekranlara:

“Henüz çok gençti…”

Ve biz yine şaşırırız.

Oysa bu bir sonuçtur.

Yıllardır görmezden geldiğimiz bir son…

O anneye sabır diliyorum…

Hayalleri toprağa gömülen o 23 yaşındaki gence de…

Dilim varmıyor ama rahmet diliyorum.

Hayalleri vardı…

“Futbolcu olacağım” diyordu…

Güvendiği, “abla” dediği kişi celladı oldu.

Bir hayat…

Bir hayal…

Bir gelecek…

Bir anda yok oldu.

Ve geride kalanlar için hayat ikiye ayrılır:

Öncesi… ve sonrası…

Anılar yerinde kalır,

zaman ilerler ama eksik…

Ve sonrası hep aynı kelimeyle başlar:

Sabır.

Ne unutmaktır bu…

Ne de alışmak…

Sadece acıyla yaşamayı öğrenmektir.

Bunu en iyi bilenlerden biriyim.

Dile kolay… 45 yıl…

İyisiyle, kötüsüyle bir ömür…

Ve sonra…

Sessizlik.

Eşimin ardından şunu öğrendim:

“Sen yoktun… ben yalnız kalmayı öğrendim

Acıya duvar gibi durmayı öğrendim

Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi

Köksüz, bağsız durmayı öğrendim…”

Alışmak değil bu…

Eksik yaşamayı öğrenmek…

Bugün o genç kız…

Dün Erol Köşe…

Yarın kim?

Belki de en yakınımızda,

hiç fark etmediğimiz biri…

Artık görmezden gelmeyelim.

Birine gerçekten “Nasılsın?” diyelim…

Ama cevabını da gerçekten dinleyelim.

Çünkü bazen bir insan sadece duyulmak ister.

Ve unutmayalım:

En sessiz görünen hayatlar, en büyük çığlıkları saklar.

Ve biz o çığlığı duymadıkça…

Bu sessizlik can almaya devam edecek.O yüzden bugün sadece şunu söylüyorum:

Allah kimseyi evlat acısıyla, yarım kalan hayallerle ve çaresiz bir sabırla sınamasın…