Onlar vatan için ölümden hayata döndüler. Kimi gözünü, kimi kolunu, kimi bacağını kaybetti. Yıllarca kendilerine "vefa" gösterilmesini istediler ve adalet beklediler. 13 Temmuz'da eyleme çıktılar. Makam, mevki, ayrıcalık yerine "gazilerin onurunu, hakkını ve insana yakışan yaşamı" savundular. Açlık grevine üç gün dayandılar.   Seslerini Meclis'e duyurmak için yürürken bu kez polis engeline takıldılar. Genelkurmay Başkanlarını dertlerini anlatmak için Güvenpark'a çağırdılar. Ayak ve kol protezlerini geceleri yastık olarak başlarının altına koyup uyudular.

Gaziler çok bir şey istemiyorlar. Özlük haklarının eşitlenmesini öneriyorlar. 

POLİSLER BİLE AĞLADI

  Karşılarına engel olarak dikilen polisleri bile ağlatan eylemcilerin istekleri şöyle:

 Ayak ve kol protezleri "kaliteli" olsun. İltihap yapan göz protezi "kalitesiz" olmasın. (Vatanı uğruna vücudundaki organlardan birini kaybeden insanın kaliteli bir protez uzuv istemesi en doğal hakkıdır ve hiç bekletilmeden verilmelidir.)

 Zamanı dolan protezlerin değişimi Ankara dışında olmuyor. Gazilerin her protez değişimini yaşadığı ilde yapması sağlanmalıdır. 

 Gazi erler beraber görev yaptıkları Subay ve Astsubay Gaziler gibi askeri tesislerden yararlanmak istiyor. 

KOCA SORUN ORTADA

(Vatan savunmasında rütbeli ve rütbesiz ayrımı olmadan birlikte görev yapan insanların orduevleri, askeri kamplar ve sosyal tesislere rahatça girmelerinin önündeki engel kaldırılmalıdır.) 

 Oyak yardım ve avantajları da aynı şekilde er gazilere verilmelidir. 

 Vücutlarında birer uzuvlarını vatana feda eden er gazilerin sesini duyan yok mu? Bugün vatan görevi yapan Mehmetçiklerin kalbi kırılmadı mı? İki televizyon bir gazete haberiyle, o koca sorun ortadan kalkar mı sanıyorsunuz? Er gazilerin sesini duyun, isteklerini karşılayın.