Yaz geldi de biz göremedik!

Yaz mevsimi denince insanın aklına ne gelir?

Açık pencereler, bahçe keyfi, konserler, deniz, temiz hava, dost sohbetleri...

Ama son yıllarda yazın tadını kaçıran öyle şeyler var ki insan bazen "Yaz geldi de biz göremedik" demeden edemiyor.

Öncelikle şu sivrisinek meselesi...

Kendi gözle zor görülen küçücük bir canlı. Sesi ince bir ıslık kadar. Ama etkisi kocaman.

Doğruluk derecesi nedir bilmiyorum ama bazı insanların kan gruplarının sivrisinekler için adeta davetiye çıkardığı söylenir. Eğer bu doğruysa ben kesinlikle o şanssız gruptayım. Resmen paratoner gibi sivrisinek çekiyorum.

Bu yüzden bahçe keyfi, piknik keyfi, yeşillikler içinde geçirilen huzurlu akşamlar bana ne yazık ki haram. Camı biraz açık bıraksam sabaha kadar vücudumda kabarmayan yer kalmıyor. Öyle bir kaşıntı ki insan kendini tutamıyor. İlaç kullanıyorum ama çoğu zaman faydası sınırlı kalıyor.

Geçtiğimiz günlerde bir dostumuzun akşam yemeği davetine gittik. Son zamanlarda özellikle Kemer ve Çamyuva'da sivrisinek istilası herkesin dilinde. İnsanlar cam açamıyor, balkonunda oturamıyor, temiz hava almak isterken klima mahkûmu oluyor.

Ben de tedbirli olduğumu düşünerek uzun bir pantolon giydim.

Ama nafile...

Terliğimin açıkta kalan kısmından ayaklarıma öyle bir saldırdılar ki oturmam imkânsız hale geldi. Ev sahibi huzursuz oldu, ben huzursuz oldum. Kahve yakıldı, çeşitli yöntemler denendi. Sonunda bir örtü rica edip bacaklarıma sardım da biraz rahat edebildim.

Ama sonuç değişmedi.

Günlerce ilaç kullanmak zorunda kaldım ve hâlâ etkileri sürüyor.

Şimdi sormak istiyorum:

Bu devirde buna kalıcı bir çözüm bulunamaz mı?

İlaçlama yeterli mi, eksik mi bilmiyorum. Ancak ortada ciddi bir sorun olduğu açık. Çünkü bu sadece benim değil, binlerce insanın ortak şikâyeti.

"Yazın tadı açık pencereden gelen serinliktir; korkuyla kapatılan camlar değil..."

Üstelik mesele yalnızca sivrisinek de değil.

Tam bunları konuşurken geçtiğimiz günlerde Kemer Atatürk Bulvarı'nda yaşanan olay da hepimizi endişelendirdi.

Bir elektrik direği alev aldı.

Allah korudu...

Ya yangın çevreye sıçrasaydı?

Ya o sırada bir vatandaş direğin yanından geçiyor olsaydı?

Yaz sıcağının ortasında, yangın riski taşıyan bir bölgede yaşanan bu olay ister istemez insanın aklına birçok soru getiriyor.

Zaten sık sık yaşanan elektrik kesintilerinden bunalan vatandaşlar şimdi de altyapının güvenliği konusunda endişe duyuyor.

Bakım ve denetimlerden sorumlu kurumların kamuoyuna açıklama yapması gerekiyor.

Çünkü insanlar artık "bir şey olmaz" anlayışıyla geçiştirilen sorunlar görmek istemiyor.

Can ve mal güvenliği söz konusu olduğunda ihmale yer olmamalı.

Bir başka konu da giriş ücretleri...

Geçtiğimiz günlerde Yanartaş Milli Parkı'nın giriş ücretlerine göz attım. Yerli ziyaretçi için ayrı, yabancı ziyaretçi için ayrı ücret uygulanıyor.

Elbette dünyanın birçok ülkesinde benzer uygulamalar var. Ancak aradaki farkın bu kadar açılması insanı düşündürüyor.

Turist de insan, yerli de...

Bir tarafta 95 lira, diğer tarafta 475 lira.

İnsan ister istemez soruyor:

Biz turizmi nasıl geliştirmeyi düşünüyoruz?

Misafirimiz olan insanlara ülkemizin doğal güzelliklerini tanıtmak mı istiyoruz, yoksa onları sadece bir gelir kalemi olarak mı görüyoruz?

Yıllardır "daha fazla turist gelsin" diye konuşuyoruz.

Ama turizmin sadece sayı meselesi olmadığını da unutmamalıyız.

Memnun ayrılan turist yeniden gelir, çevresine tavsiye eder.

Kendini değersiz hisseden ise bir daha dönmez.

Bugün elimizdeki turistin kıymetini bilmezsek, yarın bu günleri arayabiliriz.

Çünkü turizm sadece para kazanmak değil, aynı zamanda ülkenin itibarıdır.

Saygı bu kadar mı zor?

Son yıllarda dikkatimi çeken bir şey var...

Teknoloji gelişiyor, şehirler büyüyor, insanlar daha konforlu yaşam alanlarına kavuşuyor ama sanki en temel değerlerden biri giderek kayboluyor: Bu kaybolan duygu,

Saygı...

Geçtiğimiz günlerde bir konser alanındaydım. Müziğin tadını çıkarmaya çalışırken önümde oturanların peş peşe yaktığı sigaralar yüzünden nefes almakta zorlandım.

Ben sigara içene karışan biri değilim.

Ancak benim tercihim sigara içmemekse, neden başkasının dumanına maruz kalmak zorunda kalayım?

Bir kişinin keyfi, diğerinin rahatsızlığı olmamalı.

Üstelik iş bununla da bitmiyor. Sigaralar içiliyor, ardından izmaritler yerlere atılıyor. Konser alanları, plajlar ve sokaklar çöp kutusuna çevriliyor.

Saygı sadece insanlara değil, yaşadığımız çevreye de gösterilmesi gereken bir değer değil mi?

Bu sabah yaşadığım bir olay ise beni daha da şaşırttı.

Arka balkonumda kahvaltı yapıyordum. Bir turist aile, küçük çocuğunun şortunu indirip yol ile bahçe arasındaki ağacın dibine tuvaletini yaptırdı.

Üstelik sadece birkaç adım ileride plajın tuvaleti vardı.

Şaşkınlıkla izledim.

Çocuklar sıkışabilir, acil durumlar yaşanabilir. Buna kimsenin itirazı olmaz.

Ama tuvaletin hemen yanı başında sokağı tuvalet gibi kullanmak ne çevreye ne de diğer insanlara saygıdır.

Sonra dönüp gençlerin görgü kurallarını bilmediğinden yakınıyoruz.

Oysa çocuklar söylenenleri değil, gördüklerini öğrenir.

Bugünün çocukları yarının yetişkinleri olacak.

Anne babasının yere çöp attığını gören çocuk çöp atar.

Kurallara uyulmadığını gören çocuk kuralları önemsemez.

Başkalarının yaşam alanlarına saygı gösterilmediğini gören çocuk da aynı davranışı normal kabul eder.

Turizm kenti olmak sadece oteller yapmak, plajları doldurmak, sezon rekorları kırmak değildir.

Turizm kenti olmak; temiz sokaklar, yaşanabilir çevre ve birbirinin hakkına saygı gösteren bir toplum oluşturabilmektir.

Çünkü bir şehri güzel yapan yalnızca denizi, güneşi ya da doğası değildir.

O şehirde yaşayan ve o şehri ziyaret eden insanların davranışlarıdır.

Sivrisineklerden korunmak için ilaçlama yapılabilir.

Elektrik hatlarının bakımı yapılabilir.

Çevre temizliği için ekipler çalışabilir.

Ama saygının ilacı ne yazık ki belediye araçlarında da, şirketlerin araçlarında da değil; insanın vicdanında saklıdır.

"Saygı; kimsenin görmediği yerde bile doğru olanı yapabilmektir."

Çocuklarımıza temiz sokaklar bırakmak istiyoruz ama önce temiz davranışlar bırakmayı öğrenmeliyiz. Çünkü saygının olmadığı yerde ne huzur olur, ne turizm gelişir, ne de gerçek anlamda medeniyet.

"Bir ülkenin medeniyet seviyesi, çocuklarına bıraktığı binalarla değil; öğrettiği davranışlarla ölçülür."

Ve unutmayalım...

Saygı bulaşıcıdır.

Ama saygısızlık da öyle.