30 Ağustos bize sadece bir savaşın kazanıldığını değil, bir ülkenin hangi bedeller ödenerek ayakta kaldığını hatırlatır. Peki biz bugün o ülkeye ne yapıyoruz?

Bir yavru kedinin başına gelenleri gördüm…

Bir başka görüntüde küçücük bir kaplumbağanın insan eliyle ezildiğini gördüm.

İçim acıdı.

Ama artık yalnızca gördüklerimize üzülmek yetmiyor.

Çünkü ortada tek tek hayvanlara yapılan vahşetten çok daha büyük bir sorun var:

Biz ne zaman bu kadar acımasız olduk?

Bir canlıyı öldürmekten korkmayan, işkence ederken vicdanı sızlamayan, karşısındaki canlının acısını görmeyen bir insan nasıl yetişiyor?

Daha da korkuncu şu:

Bugün bir kediye, yarın bir köpeğe, öbür gün bir başka canlıya yönelen şiddetin sınırı nerede bitecek?

Şiddetin alışkanlık haline geldiği yerde mağdurun kim olduğunun hiçbir önemi kalmaz.

Bugün sesi çıkmayan bir hayvandır…

Yarın kendisini savunamayan başka biri olabilir.

Çünkü merhametin bittiği yerde yalnız hayvanlar değil, insanlık da yara alır.

Bir de başka bir şey oluyor toplumda.

Sanki hepimiz biraz daha öfkeli, biraz daha tahammülsüz, biraz daha birbirimize düşman hale geliyoruz.

Televizyon ekranlarına bakıyoruz; insanlar birbirine bağırıyor.

Bir yarışma programında birkaç kişinin kavgası bile milyonlarca insanın evine öfke olarak giriyor.

Oysa adı yarışma olan bir yerde bile kaybetmeyi, kazanmayı, eleştirilmeyi ve birbirimize saygı göstermeyi öğrenemiyorsak…

Biz çocuklarımıza hangi toplumu bırakacağız?

Her tartışmayı kavgaya, her farklı düşünceyi düşmanlığa çevirmek zorunda mıyız?

Siyasette ayrı düşebiliriz.

Futbolda farklı takım tutabiliriz.

Hayata farklı bakabiliriz.

Ama bir noktada hepimizin buluşması gereken bir yer var:

Bu ülke.

Şimdi 30 Ağustos'a geliyoruz.

30 Ağustos, takvimde kırmızı renkle işaretlenmiş sıradan bir gün değildir.

Bu toprakların bağımsızlığı için can verenlerin, cephede kalanların, evladını vatan uğruna uğurlayan anaların,

eşlerini bekleyen kadınların, geleceğini bilemeden savaşan insanların bize bıraktığı büyük bir mirastır.

Bugün üzerinde özgürce konuşabiliyorsak…

Bir bayrağın altında yaşayabiliyorsak…

Bu ülkenin sınırları içerisinde kendi hayatımızı sürdürebiliyorsak…

Bunun bir bedeli ödendi.

O bedel kandı.

Şehitlerimizin kanı…

Ve bu nedenle kim Türk, kim Kürt, kim Alevi, kim Sünni, kim doğudan, kim batıdan diye birbirimizi ayırmak yerine önce şunu hatırlamalıyız:

Hepimiz bu ülkenin insanıyız.

Elbette herkes kendi kimliğini, dilini, kültürünü yaşatabilir.

Elbette insanların kendisini ifade etme hakkı vardır.

Ama kimliğimiz ne olursa olsun ortak vatanımızı, ortak geleceğimizi ve bu ülkenin bölünmez bütünlüğünü tartışmaya açmak başka bir meseledir.

Benim itirazım insanın kimliğine değil.

Benim itirazım bu ülkenin parçalanmasına, insanların birbirine düşman edilmesine.

Çünkü 30 Ağustos'un bize bıraktığı en büyük derslerden biri şudur:

Bu ülke kolay kurulmadı.

Ve bugün bir yavru kedinin, bir yavru kaplumbağanın gözündeki korkuya bakarken de, bir kavganın ekranlara taşınmasını izlerken de, insanların birbirine tahammül edemediğini görürken de aynı soruyu sormamız gerekiyor:

Biz ne hale geldik?

Bir zamanlar yokluk içinde birbirine ekmek veren insanların torunlarıyız.

Şimdi ise bir canlının acısından zevk alanları, birbirine yumruk atanları, farklı düşünene düşman gözüyle bakanları görüyoruz.

Demek ki sadece ülkeyi korumak yetmiyor.

İnsanı da korumak gerekiyor.

Merhameti korumak gerekiyor.

Vicdanı korumak gerekiyor.

Saygıyı korumak gerekiyor.

Çünkü bir ülkenin sınırları haritalarda çizilir ama bir ülkeyi asıl ayakta tutan insanların vicdanıdır.

30 Ağustos Zafer Bayramı'nda şehitlerimizi saygıyla anarken, onların bize bıraktığı ülkeye bir de buradan bakalım.

Sokakta ezilen küçücük bir cana…

Ekranlarda birbirine saldıran insanlara…

Her gün biraz daha büyüyen öfkeye…

Ve birbirimizi dinlemek yerine birbirimizi susturma çabamıza…

Belki de bu 30 Ağustos'ta hepimizin kendisine sorması gereken soru şudur:

Biz bu ülkeyi onlardan teslim aldık. Peki bizden sonraki nesle nasıl teslim edeceğiz?

Unutmayalım;

Bir ülke yalnız toprakla değil, vicdanla da korunur.

Ve vicdanını kaybeden bir toplumun kazandığı hiçbir zafer, gerçek anlamda zafer değildir.

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.
Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu vatan için can veren tüm şehitlerimizi rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.

“Bir milletin gücü yalnızca silahında değil; birbirine, doğaya ve savunmasız olana gösterdiği merhamettedir.”.