Bir yaz daha bitti…

Kemer’de gökyüzü bugün başka.
Bulutlar birer birer çekilirken, yazın o ağır nemi de sanki geride kalıyor. Deniz aynı deniz, gökyüzü aynı gökyüzü ama insanın içindeki mevsim değişiyor.

Hoş geldin Eylül…

Sen biraz hüzünsün, biraz umut…
Biraz vedasın, biraz yeniden başlama cesareti.

Belki de hayat tam olarak böyle…

Bazı şeylerin bitmesi gerekir ki yenilerine yer açılsın. Bazı insanlardan, bazı kırgınlıklardan, bazı alışkanlıklardan vazgeçmek gerekir.

Çünkü bazen dökülmek lazım, yenilenmek için.

Ağaçlar yapraklarını boşuna dökmez.
Kışa hazırlanırken eksilmezler aslında; yeniden filizlenebilmek için kendilerine yer açarlar.

Biz de bazen içimizde birikenleri bırakmalıyız.
Kırgınlıkları, gereksiz yükleri, bizi yoran insanları, geçmişte kalması gerekenleri…

Eylül bize şunu hatırlatsın:

Her son, başka bir başlangıcın sessiz hazırlığıdır.

Yaz bitti diye üzülmeyelim.
Belki de önümüzde, hiç beklemediğimiz güzelliklerin başlayacağı yeni bir mevsim vardır.

Hoş geldin Eylül…
Güzün serinliğini, gönüllerimize huzuru, hayatımıza yenilikleri getir.

Ve biz de bu ay, biraz eksilelim ki yeniden çoğalabilelim. 

Çünkü bazen dökülmek gerekir…
Yeniden yeşerebilmek için.