Şehit cenazesi evine getiriliyor. Bayraklar asılı. Katılanlar üzgün. Yas var. O da ne? Şehit evinde taziye/başsağlığı devam ederken, sokakta düğün yapılıyor. Bu kadar umursamazlık, saygısızlık olmaz. Oysa oluyor işte.

Biz ölüsüne saygılı bir toplum olarak biliniyoruz. Kasım ayının ortasında mahallede düğün var. Birileri oynuyor, eğleniyor. 

Şehidimize saygınız yok mu? Bu kadar vurdum duymazlık olmaz. Mahalle yanıyor, yüreklere ateş düşmüş. O kendini bilmez birileri, saçlarını tarıyor. Vicdan nerede? Bu tipler, insanlık çizgisinden uzaklaşmış, taş kalplidir.

Bir şehidin annesi diyor ki: " O helva sizin evde kavrulmadığı sürece size hep tatlı gelecek."

YAS İLAN EDİLMEDİ

Ne kadar acı bir uyarı. Bunu anlatacak kelimeler şöyle olabilir: "Vicdan uçmuş, kaybolmuş. İnsanlık yok."

İnsan utanıyor. Orada acı varken, düğün mü olur, eğlence mi yapılır? Bu durum toplum olarak çöküşün en net göstergesidir. Şehit Ahmet Yasir'in baba evinde taziyeye gelenlerin müzik sesi ile olumsuz etkilenmesi kabul edilemez. 

Bu kadar mı insanlığınızı yitirdiniz?  20 şehidimizin olduğu bir ortamda ülkece yas ilan edilmeyişinin gerekçesini tartışmalıyız. Papa'nın ölümüne yas tuttuk. Suudi Kralı öldü bayrağımızı yarıya indirdik. Gazze için iki kez üçer gün yas ilan edildi. İran Cumhurbaşkanı öldü. Biz yine yastaydık. 

TAZİYE EVLERİNDE

Askerlerimiz şehit düşüyor yas yok. Maden kazasında canları kaybediyoruz yas ilan edilmiyor. Yas konusunda kural ne, kimse bilmiyor. 

Muğla'da bir başka şehit cenazesi töreninde, sözde protokol olan iki kişi kahkahayla gülüyor.

Oraya niye gittiniz beyler? Hiç utanmadınız yok mu?

Eskiden komşuda cenaze olursa bir hafta radyo, televizyon açılmazdı. Bizim toplum çok önemli saygıdeğer geleneklerini yitirdi. Yeniden bir toparlanma yaşamalıyız. O şehitler bizim vatan toprağında özgür ve güvende yaşamamız için can verdi. İnsan olduğunuzu biraz hatırlayın.