“Bir toplumun gerçek yüzü, çocuklarına ve yaşlılarına nasıl davrandığıyla anlaşılır.”

1 Ocak benim için takvim yapraklarının anlamını yitirdiği gündür.
Ne yıl sayarım, ne kaç sene geçti diye düşünürüm.
O gün annemi kaybettim.
Yıllar geçti ama içimdeki sızı hiç dinmedi.
Bildiğim tek bir şey var:
Ben annemi çok özlüyorum.

Bu duyguyla hayata bakarken, okuduğum haberler insanın aklını değil, doğrudan vicdanını parçalıyor.

İki aylık bir bebek…
Tam iki gün aç bırakılıyor.
Durum 12 saat sonra bildiriliyor.
Ambulans çağrılıyor ama artık çok geç.
O bebek ölüyor.

Burada durmak gerekiyor.
Çünkü bu bir ihmal değil.
Bu bir hata değil.
Bu, bilerek ve isteyerek yapılan bir cinayet.

İnsan sormadan edemiyor:
Hayvan bile yavrusunu aç bırakmazken, insan bunu nasıl yapar?

Ama mesele sadece o bebek değil.

Bir başka görüntü düşüyor ekranlara.
80 yaşında, Alzheimer hastası bir anne.
Ayakta duracak hâli yok.
Saatlerce ayakta tutuluyor.
Kameralar açık.
“Tık” ve bağış uğruna…

Bunu yapan kim?

Bir yabancı değil.
Bir dolandırıcı değil.
Kız evlat.

Anne, hastalığıyla, çaresizliğiyle, hafıza kaybıyla teşhir ediliyor.
Duygu sömürüsü yapılıyor.
İnsan onuru ayaklar altına alınıyor.

Bir yanda bebeğini açlıktan ölüme gönderenler…
Bir yanda annesini ekran önünde sömürenler…
Bir yanda çocuğu dövüp diri diri toprağa gömenler…
Bir yanda anneyi camdan aşağı atan evlatlar…

Ben annemi özlerken…
Birileri anneliği, evlatlığı, insanlığı yok sayıyor.

Bugün bebeğe yapılanı görmezden gelirsek,
yarın yaşlıya yapılan normalleşir.
Bugün kurumların keyfiyetine ses çıkarmazsak,
yarın adaletsizlik sıradanlaşır.

Ve tam da burada durup şunu hatırlamak gerekir:

“Anne kutsaldır diyen değil, annesine sahip çıkan insan erdemlidir.”

Ben annemi yıllar geçse de özlüyorum.
İçim hâlâ sızlıyor.
Ama bazıları anneliği de, evlatlığı da, insanlığı da çoktan yitirmiş durumda.

Bu yüzden bir kez daha, yüksek sesle söylüyorum:

Keyfe keder olmaz.
Ne bir bebeğin hayatında…
Ne bir annenin onurunda…

Çünkü toplum bir günde çökmez.
Sessiz kalındıkça çöker.