Evet, Paris Saint-Germain Cumartesi akşamı seçkinler arasına katıldı. Fransa şampiyonu, normal süre 1-1 berabere bittikten sonra penaltı atışlarında 4-3'lük skorla Arsenal‘ı mağlup ederek, üst üste iki Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kazanan ikinci kulüp oldu.

PSG, 12 ay önce Inter'i 5-0 yendikten sonra, Şampiyonlar Ligi döneminde şampiyonluğu üst üste kazanan tek kulüp ve Avrupa Kupası tarihinde 10. kulüp olarak Real Madrid'in yanına katıldı. Real Madrid, 2016 ve 2018 arasında üç sezon üst üste şampiyon oldu.

2023'te göreve geldiğinden beri bu futbol kulübünü dönüştüren teknik direktör Luis Enrique için bu, 2015'te Barcelona ile kazandığı zaferin ardından üçüncü Şampiyonlar Ligi zaferi. ilki ise 2016 ve 2018 yılları arasında üç sezon üst üste şampiyon olan Real Madrid.

Luis Enrique, üç Avrupa Kupası/Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kazanan beşinci teknik direktör oldu. İspanyol teknik adam, Bob Paisley (üç), Carlo Ancelotti (beş), Zinedine Zidane (üç) ve Pep Guardiola'nın (üç) arasına katıldı.

Arsenal, maçın henüz altıncı dakikasında öne geçti. Hızlı bir kontra atakta, Kai Havertz sert bir şutla durumu bir (1-0) yaptı. PSG, Mosquera'nın ceza sahası içinde Kvaratshkelia'ya yaptığı faulle beraberlik şansı yakaladı. Dembele, 65. dakikada penaltıyı gole çevirdi. (1-1)
 
Uzatma sürelerinden sonra her şeyin eşit olduğu bir maçı sonuçlandırmak için daha iyi bir çözüm bulunmadığı sürece de asla değişmeyecek olan bir şey var: penaltı atışlarının acımasız ve vahşi gerçekliği.

Dayanılmaz bir gerilim ortamında, Gabriel'in kritik penaltıyı kaçırması acımasız bir kaderdi. Gabriel yüzünü elleriyle kapatarak uzaklaşırken, PSG oyuncuları, yedekleri ve teknik ekibi sahaya koştu, onun hatalı penaltısını görünce sevinçten havaya zıpladılar:

Ancak bu kaosun ortasında, gözden kaçmayan bir sportmenlik örneği de vardı. PSG kaptanı Marquinhos, Gabriel'i teselli eden ilk kişi oldu ve Brezilyalı takım arkadaşını teselli etti. Basitçe, bir arkadaşına sahip çıkıyordu.

Bu, Real Madrid'in Atletico Madrid'i yendiği 2015-16 sezonundan bu yana penaltılara giden ilk Şampiyonlar Ligi finaliydi. Arsenal için, 120 dakika boyunca gösterdikleri muazzam çabadan sonra, bu kaybetmenin en acımasız yoluydu.

Arsenal için 63 maçlık bir sezonun sonunda, Avrupa kulüp futbolunun en büyük ödülü için oynanan 120 dakikalık final maçı, biri dışarı giden, diğeri de üst direğin üzerinden geçen penaltılarla tanımlandı. Yüzlerinde acı, keder ve umutsuzluk karışımı bir ifade kaldı.

Gerçekten önemli olan tek anlatı, yıllar sonra anlatılacak tek hikaye, Arsenal'in kaçırdığı iki penaltı olacak...  Bir oyuncu, belki de daha fazlası, takım sporunda bireysel bir hareketi gerçekleştirememenin bedelini yıllarca omuzlarında taşımak zorunda kalacak.

Orta sahadan başlayan o uzun ve yalnız yürüyüşün ardından, topun penaltı noktasına yerleştirilmesiyle birlikte penaltı atıcısı ve kaleci arasında yaşanan psikolojik mücadele, her vuruşu oyuncu için bir tiyatro ve dram duygusu...

‘Twelve Yards The Art and Psychology of the Perfect Penalty Kick‘ adlı kitapta ‘Futbolda kaleci ile penaltı atıcısı arasındaki birkaç düzine adım, spor dünyasında en çok zafer ve hayal kırıklığına sahne olan sahadır' der...

Aynı kitapta şöyle yazıyor... "Penaltı atışlarının dört aşaması vardır. Teknik direktörün dikkatini çekmemeyi umarak orta sahada beklemek, penaltı noktasına yürümek, vuruş ve kaçırdıktan sonra geri yürümek. Hepsi kendi içinde bir fenomendir"